یک روح سرگردان

پایان سال

آرمین آرین — Wed, 16 Mar 2011 18:18:25 GMT

بالاخره سال ٨٩ به پایان رسید

این سال کلا سال متفاوتی بود

من انتظار تغییر زیادی داشتم ولی متاسفانه آرزوهای من ناتمام موند

امیدوارم سال ٩٠ برای همه ما سال خوش یمنی باشه

پس پیشاپیش به همه شما این سال جدید را تبریک میگم

ولی از حق نگذریم امسال سال دگرگونی بود واین دگرگونی شامل خیلی چیزها می شد ولی شاید شامل اون چیزهایی که من انتظار داشتم نشد

کلا ما ایرانیها کمتر عملگرا و بیشتر حرف گراییم

برای هین تعداد شعرا و نویسندگانمون توی دوران تاریخ با تعداد دانشمندان ما قابل مقایسه نیست

من امسال فرصتهای عجیبی را از دست دادم و وقتی بهشون فکر میکنم خندم میگیره

ولی در عوض تجربیات خوبی کسب کردم

فقط به قول یکی از دوستان نمیدونم کی باید از این تجربیات استفاده کنم

خوب بگذریم

براتون ارزوی موفیت میکنم

بدرود تا سال نو

من کیستم من چیستم

آرمین آرین — Sun, 27 Feb 2011 21:44:24 GMT

سلام

سلام به اونی که داره الان این نوشته را میخونه

انتظار ندارم این نوشته را تا ته بخونی

چون شاید هیچ چیز به درد بخوری داخلش نباشه

ولی درد دل یه روح سرگردانه که داره روز به روز سرگردان تر میشه

الان نمیدونم چی بگم

شاید اون روزی که اسم این وبلاگ را یک روح سرگردان گذاشتم چیزی از اعماق کائنات به من الهام شده بود و میدونسته که روزی واقعا در سرگردانی کامل به سر خواهم برد

الان که دارم این خط ها رامینویسم اصلا احساس یک ادم موفق را ندارم

و فکر میکنم توی زندگیم تقریبا دست به هر کاری زدم شکست خوردم

البته نمیخوام ناشکری کنم

ولی با این اطلاعات و تجربیاتی که دارم به نظرم میرسه لیاقت خیلی بیشتر از این چیزی که الان بهش تبدیل شدم را دارم

تقریبا ٢٠ سال از زندگیم را صرف درس خوندن کردم

ولی الان احساس میکنم زندگیم داره به بدترین نحو ممکن ادامه پیدا میکنه

و نمیدوم کی قراره از این چرخه باطلی که درونش گیر افتادم بیرون بیام

تقریبا توی دو سه سال اخیر تمام کارهایی که انجام دادم با شکست مواجه شده

و این قدر ازم انرژی گرفته که دیگه توانی برای ادامه دادن راه ندارم

و دیگه اصلا نمیدونم چه راهی را باید پیش بگیرم

شاید شما پیش خودتون بگید خوب این چه ربطی به من داره

درست میگی

این ربطی به شما نداره

و من انتظار ندارم هیچ کسی این نوشته را تا ته بخونه

حتی شاید خود من هم هیچ وقت یک چنین نوشته ای را تا ته نخونم

ولی احساس کردم باید اون چیزی که داره توی ذهنم زوق زوق میکنه را بریزم بیرون

اگه تا اینجا با من همرا بودید ازتون ممنونم

یه چیز دیگه

من توی زندگیم اشتباه زیاد کردم

و به خاطر همین اشتباهات تجربه زیادی به دست اوردم

پس اگه میخواین دست به کاری بزنید و میبینید احتیاج به مشورت داریم میتونید روی من حساب کنید

قول میدم اگه کاری از دستم بیاد تا حد ممکن راهنماییتون کنم

ولی اگه نتونستم راهنماییتون کنم

پیشاپیش ازتون معذرت خواهی میکنم

قدرت خواستن

آرمین آرین — Tue, 04 May 2010 18:00:25 GMT

نمیدونم تا حالا شنیدید که میگن اگه یه چیزی را واقعا بخوای بهش میرسی

میگن تموم کائنات دست به دست هم میده تا اون چیز را به تو بده

برای من اتفاق افتاد

البته شاید به نظر دیگران اهمیت نداشته باشه ولی از نظر من خیلی مهمه

فکر کنم موضوع راز هم همینه البته من تا حالا فیلم راز را ندیدم ولی باید ببینم

موضوع از اونجا شروع شد که من بچه که بودم یه داستان خونده بودم

چند روز پیش با بچه خواهرم داشتیم دنبال یه چیزی توی اینترنت میگشتیم

یاد این داستان افتادم

هر چی فکر کردم نتونستم اسم داستان یا یه جمله کامل از اون را یادم بیاد و الا پیداش میکردم

بعد خلاصه اش را براش تعریف کردم

شبش هم برای خانواد تعریف کردم

ولی هرچی گشتم پیداش نکردم که نکردم

همش توی فکرم میکوفت

امروز رفته بودم سراغ وبلاگ یکی از دوستای قدیدمی که ناگهان دیدم اون داستان را توی وبلاگشه

وافعا حال داد

امیدوارم هر جا هست شاد و خوشحال باشه

کلی شادم کرد

اسم داستان هست

الو مرکز...

گذشت زمان حوادث و اتفاقات گذشتهً زندگی را به مشتی خاکستر سرد تبدیل می کند،اما آنچه برای من بصورت آتشی فروزان باقی مانده و من هرگز آنرا فراموش نمی کنم داستانی است که از زمان کودکیم شروع شد.

در آنزمان هنوز به مدرسه نمی رفتم و بیشتر اوقات خود را در خانه می گذراندم. در طبقه اول خانه ما درست پایین پله های طبقه بالا یک تلفن قدیمی وجود داشت. هنوز درست بخاطر دارم که این تلفن قدیمی روی یک جعبه چوبی کهنه قرار گرفته و محکم بدیوار چسبیده بود. حتی شماره 105 را که شماره تلفن منزل ما بود،بخوبی بیاد دارم. انوقتها آرزو می کردم که یک مرتبه با آن تلفن صحبت کنم،اما چون قدم کوتاه بود موفق نمی شدم. فقط هنگامیکه مادرم با تلفن صحبت می کرد،مکالمات او را گوش می کردم و لذت می بردم،تا اینکه سرانجام آرزوی من برآورده شد و زمانی که پدرم بخاطرشغلش به مسافرت رفت و برای اینکه از ما خبری داشته باشد،تلفن کرد، مادرم نیز مرا بغل کرد تا با پدرم صحبت کنم.

دستگاه عجیبی بود. تصور می کردم که در داخل جعبه چوبی تلفن،انسانی شگفت آور زندگی می کند و نامش “مرکز” است. فکر می کردم چیزی نیست که او نداند،زیرا مادرم شمارهُ تلفن هر کس را که می خواست از او می پرسید و یا وقتی که ساعت ما خوابیده بود، از او وقت دقیق را سوال می کرد. یک روز مادرم برای دیدن یکی از همسایگان رفته بود و من تنها در خانه مانده بودم. به کارگاهی که در زیر زمین منزل ما قرار داشت،رفتم و با وسایل نجاری مشغول بازی شدم،اما چکش را محکم بر روی انگشتم زدم. انگشتم سخت درد گرفته بود. خواستم گریه کنم اما بی فایده بود،چون کسی در خانه نبود تا به من کمک کند. انگشتم را در دهانم فرو برده و از زیر زمین به طرف بالا دویدم. ناگهان چشمم به تلفن افتاد، “مرکز” را بخاطر آوردم. با عجله به اتاق نشیمن دویدم و یک چهارپایه را کشان کشان به زیر جایگاه تلفن بردم. روی چهارپایه رفتم و گوشی را برداشتم،دهانه تلفن درست بالای سر من بود. صورتم را بالا گرفتم و گفتم : مرکز لطفاً……

لحظه ای بعد صدای لطیف و آشکاری که متعلق به زنی بود در گوش من طنین انداخت.

بله مرکز.

شروع به گریه کردم،اشکهایم بی اختیار سرازیر شده بود،زیرا مخاطبی یافته بودم و احساس می کردم که او به من کمک می کند. در همان حال گفتم :

به من کمک می کنید؟ من انگشتم را مجروح کرده ام.

مرکز گفت : مگر مادرت در خانه نیست؟

با ناله گفتم : نه هیچکس غیر از من در خانه نیست.

مرکز پرسید : انگشت تو خون آلود شده؟

جواب دادم : نه فقط چکش رویش خورده.

بعد او با مهربانی پرسید : می توانی در یخدان را باز کنی؟

جواب دادم : بله می توانم و بعد ادامه داد،یک قطعه کوچک یخ روی انگشت مجروحت بگذار دردش آرام می شود، اما مواظب یخ شکن باش و گریه نکن.

بعد از آن واقعه در باره هر موضوعی از او کمک می خواستم. حتی از او خواهش می کردم که به سوالات جغرافی و ریاضی من نیز پاسخ گوید. مثلاً از او می پرسیدم “فیلادلفیا کجاست؟” یا “رود زیبای اورینوکو در کجا جاریست؟”. حتی یک روز دیگر در باره غذای سنجابی که در پارک گرفته بودم از او سوال کردم.

او مرا راهنمایی کرد که غذایش چیزی غیر از گردو و میوه نیست.

بعد از مدتی قناری زیبای ما مرد. بسیار غمگین شدم. فوراً “مرکز” را گرفتم و داستان مرگ تاُسف آور قناری زیبایمان را برای او شرح دادم،او آنچه که برای دلداری می گویند،بمن گفت،اما غم من پایان نیافته بود و مرگ قناری مرا رنج می داد. با چشمانی اشکبار گفتم : چرا الان پرنده زیبا که با آوای جان پرورش آنهمه شور و شعف به خانه ما آورده بود،در آخر باید تبدیل به توده ای پرهای رنگارنگ گردد و در قفس جان دهد؟

احساس کردم که او تاُثر عمیق مرا درک کرده است،زیرا با لحنی مهربان گفت : پل، تو باید بخاطر داشته باشی که دنیای دیگری نیز وجود دارد و اکنون در آن دنیا نغمه می سراید.

تاُثر شدید و عمیق من از بین رفت. کمی تسکین پیدا کردم و آن واقعه را کم کم از یاد بردم

یک روز دیگر”مرکز” را گرفتم و از او سوال کردم که لغت ” مقطوع” را با چه املایی می نویسند؟ اما ناگهان خواهرم که از ترساندن من لذت می برد،با جیغ بلندی از بالای پله ها بطرف من پرید،چهارپایه از زیر پایم لغزید و در حالیکه گوشی تلفن در دستم بود،نقش بر زمین شدم.من و خواهرم هر دو ترسیده بودیم،اما آنچه که بیشتر مر ناراحت کرده بود،وجود او بود. تصور کردم بطور یقین “مرکز” را مجروح کرده ام،زیرا گوشی تلفن از جایش کنده شده بود. چند دقیقه بعد مردی بمنزل ما آمد و گفت : من در پایین همین خیابان زندگی می کنم و مهندس تلفن هستم،تلفن چی به من گفت که اشکالی در این شماره پیش آمده. چه اتفاقی افتاده؟

حادثه را بطور خلاصه شرح دادم. او ابتدا جعبه تلفن را باز کرد و با آچار کوچکش سیمهای قطع شده را وصل نمود.

چندین بار قلاب گوشی را بالا و پایین برد و بعد با “مرکز” تماس گرفت و حقیقت را برای او تعریف کرد و بعد دوستانه دستی به سر من کشید و خارج شد.

بدین ترتیب مرتب با دوست خردمند و زیرک خودم صحبت می کردم و از او در باره هر موضوعی راهنمایی می خواستم. هنگامیکه نه ساله شدم،والدینم این منزل را ترک کردند و در بستون(بوستون امریکا)اقامت گزیدند. در نتیجه من هم از دوست با محبت خودم دور شدم،زیرا بنظر من او فقط متعلق به آن تلفن قدیمی بود.

زمان گذشت و رفته رفته تحصیلات دانشگاهی من شروع شد. اما خاطرات و مکالمات زمان کودکی هرگز مرا ترک نمی کرد و بطرز ناخودآگاه در جستجوی او بودم. احساسات و عواطف او را قدردانی می کردم و با شک و حیرت از خود می پرسیدم” او چقدر صبور بود که به سوالات بچگانه من پاسخ می گفت “.

چندین سال یعد،طی مسافرتی هواپیمای حامل من در سی تل (سیاتل آمریکا) که در نزدیکی زادگاه من بود،به زمین نشست،تا پرواز بعدی نیمساعت وقت داشتم. در خدود یکربع یا بیشتر با خواهرم که شوهر کرده و مادر شده بود،با تلفن حرف زدم. سپس بدون اینکه فکر کنم که چه می کنم،شماره “مرکز” زادگاه خودم را گرفتم. بطور معجزه آسا مجدداً همان صدای لطیف و آشکاری که بخوبی می شناختم در گوشم طنین انداخت.

اینجا مرکز.

این را پیش بینی نکرده بودم،فقط صدای خودم را شنیدم که گفتم: لطفاً می توانید بمن بگویید لغت “مقطوع” را چطور می نویسند؟

ابتدا جوابی نشنیدم،اما بعد از چند لحظه نسبتاً طولانی جوابی که شنیدم نشانی از اشتیاق و شعف همراه داشت. او گقت: من حدس می زنم که انگشت شما باید تاکنون خوب شده باشد؟.

خندیدم و گفتم: پس حقیقتاً هنوز شما زنده هستید،واقعاً قدرت آنرا ندارم که از شما بخاطر آن همه مهر و محبتتان تشکر کنم. او گفت: این من هستمو که باید از شما تشکر کنم،زیرا شما غم مرا از یاد برده بودید. من فرزندی ندارم و در آن زمان هر روز در انتظار تلفن شما بودم؛احمقانه نیست؟

بنظرم نمی آمد که احمقانه باشد،اما آنچه که فکر می کردم باو نگفتم و در عوض به او گفتم که سالها فکر مرا بخود مشغول داشته و از او خواهش کردم تا اجازه بدهد دفعه بعد که هنگام تعطیلات دانشگاه برای دیدن خواهرم به سی تل می آیم،به او تلفن کنم. قبول کرد و خوشحال شد،در ضمن گفت که اسمش “سالی” است و اگر می خواهم دفعه بعد با او صحبت کنم،باید اسم او را نیز بگویم. به نظرم عجیب نیامد که “مرکز” اسم داشته باشد. هنگام خداحافظی به او گفتم: هرگز فراموش نمی کنم که اگر به سنجابی برخورد کردم باید به او گردو و میوه بخورانم.

او گفت: البته، و آرزو می کنم برای گردش به کنار رود زیبای اورینوکو بروی.

سه ماه بعد در هنگام تعطیلات کالج در فرودگاه سی تل از هواپیما پیاده شدم،با عجله و اشتیاق به سمت تلفن حرکت کردم. بدون لحظه ای تاُمل “مرکز” را گرفتم،اما دیگر این صدا،صدای مهربان سالی نبود،بلکه صدای دیگری در گوشم طنین انداخت. اینجا مرکز.

با عجله گفتم: اجازه می دهید با “سالی” صحبت کنم؟

_ آیا شما دوست او هستید؟

_ بله،یک دوست قدیمی

_ متاُسفم،واقعاً متاُسفم،آرزو می کردم این من نباشم که این خبر را به شما می دهم. چون او مدتی مریض بوده و اکنون دو هفته از مرگ او می گذرد.

از شنیدن این خبر،قلبم لرزید و بدنم داغ شد. اندوه تلخی چهره ام را پوشاند و بی اختیار خواستم گوشی را قطع کنم اما شنیدم که مخاطبم می گفت: یک دقیقه صبر کنید. حتماً اسم شما پل ویلیارده؟

گفتم: بله، و زن با صدای غم انگیزی گفت: “سالی” با خط خودش برای شما نامه کوتاهی نوشته،این نامه را در لحظات آخر زندگیش و خطاب به شما نو شته و سفارش کرده است اگر روزی شما به مرکز تلفن کردید آن را برای شما بخوانم.

توی چشمانم را قطره های اشک پر کرده بود،دستانم می لرزید و وجودم یک پارچه اندوه بود،اندوهی بی نام، اندوهی بی نشان که گویی ابدی و جاودانه بود و در این حالت از خانم مخاطبم خواستم که نامه “سالی” را برای من بخواند و خودم سراپا گوش شدم و شنیدم که می خواند:

_ به او بگویید که من هنوز هم عقیده دارم که جهان دیگری وجود دارد (گجمو در حال گریه کردن دارد به تایپ کردن ادامه می دهد) اکنون من در آن جهان و در کنار قناری زیبای تو زندگی می کنم و صدای آواز پرنده معصومت را می شنوم…………..

زن ساکت شده بود و من تلفن را قطع کردم و براه افتادم و از آنجا دور و دورتر شدم،در حالی که انعکاس صدای مهربان “سالی” را هنوز می شنیدم که می گفت:

_جهان دیگری وجود دارد و من اکنون در آن جهان و در کنار قناری تو زندگی می کنم.

نکته ای در رابطه با کار و زندگی

آرمین آرین — Sun, 02 May 2010 07:12:23 GMT

بعضی وقتا توی زندگی ادم دست به کارهایی میزنهکه در نهایت ه این نتیجه میرسه که این کار را انجام نداده بود یا به یه شکل دیگه انجام داده بود بهتر بود

ولی توی این شرایط ادم دو تا راه حل داره یا این که با همون شرایط راهش را ادامه بده و توی طول مسیر تصحیهاتی که فکر میکنه لازمه را پیاده کنه

یا این که از همون جا کات کنه و ادامه نده

من الان سر این دو راهیم

سلام

درس و کار

آرمین آرین — Sun, 17 Jan 2010 07:57:15 GMT

همیشه توی زندگیتون سعی کنید کاری را انجام بدید که به اون مسلط باشید

نمیگم 100% ولی حداقل بالای 50% روی کارتون تسلط داشته باشید

در غیر این صورت برای انجام کارتون باید به دیگران متوسل بشید تا یا بهتون کمک کنند و یا یا راهنماییتون کننند

و این خوشایند نیست چون توی ایران همه روی جنبه های فردی کار میکنند و گروه معنی واقعی خودش را نداره

برای همین دیگران سعی میکنند از شمت قوی تر باشند و از این که شما از اونا قوی تر بشید میترسند

برای همین اگه به دیگران وابسته بشید یا کارتون را از دست میدید یا تسلط روی افکلار وروانتون را

آزادی

آرمین آرین — Thu, 31 Dec 2009 11:08:22 GMT

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی
ازاین زمانه دلم سیر می شود گاهی
عقاب تیز پـردشتهای استغنام
اسیر پنجۀ تقد یر می شود گاهی
صدای زمزمۀ عاشقان آزادی
فغان ونالۀ شبگیر می شود گاهی
نگاه مردم بیگانه دردل غربت
به چَشمِ خستۀ من تیرمی شود گاهی
مبربه موی سپیدم گمان به عمردراز
جوان زحادثه ای پیر می شود گاهی
بگواگرچه به جایی نمیرسد فریاد
کلام حق دمِ شمشیرمی شود گاهی
بگیردست مرا آشنای درد بگیر
مگوچنین وچنان ، دیر می شود گاهی
به سوی خویش مرامی کشد چه خون و چه خاک
محبّت است که زنجیر می شود گاهی

تفاوت ها

آرمین آرین — Mon, 28 Dec 2009 13:30:00 GMT

توی زندگی انسانها همیشه مسائلی طرح میشه

اگه مسئله حل بشه که خوب هیچ

ولی اگه حل نشه میتونه تبدیل به یک معضل بشه

یک جامعه چون تشکیل شده از انسانهاست با مسائل زیادی درگیر میشه

جوامع مختلف نسبت به مسائل برخوردهای متفاوتی دارند

یک جامعه پیشرفته(درجه یک) قبل از این که مسئله تبدیل به معضل بشه سعی میکنه اون را حل کنه

یک جامعه معمولی(درجه دو) بعد از این که مسئله تبدیل به معضل شد اونو حل میکنه

و یک جامعه عقب افتاده(درجه سه) حتی بعد از این که مسئله تبدیل به معضل شد تلاشی در جهت رفع اون نمیکنه
تازه اگه خیلی هنر کنه تلاش میکنه که صورت مسئله را پاک کنه

مرا چه میشود

آرمین آرین — Mon, 28 Dec 2009 13:09:47 GMT

سلام

سلامی دوباره به شما دوستان همیشگی

به شما که گاهی یه سری به ما میزنید و نا امید برمیگردید

دلم گرفته و میدونم که همه شما هم میدونید چرا

ولی خوب وبلاگ من بدون عنوانه و نمیخوام که..

امسال دست به هر کاری زدم فقط دل خستگی برام اورده

امیدوارم ازا مروز به بعد زندگیم بهتر بشه

خوش باشید

از امروز هر هقته یک بار اینجام

بر عکس همیشه این بار قول میدم

تکرار

آرمین آرین — Tue, 02 Jun 2009 08:02:58 GMT

هر کی مدتی به این وبلاگ سر زده باشه دیده که من هراز چندگاهی با خودم عهد کردم که از این به بعد پیوسته مطلب بنویسم ولی هیچ وقت عمل نکردم

شرمنده خواستم بگم واسه اینه که تبدیل به یک روح خسته شدم

امیدوارم به زودی تموم مشکلات حل بشه

بازگشت

آرمین آرین — Thu, 14 Aug 2008 18:09:57 GMT

سلام

وای سلام

نمیدونین چه اتفاقی افتاد

خیلی وقت پیش یه روز اومدم توی سایت و دیدم سایت هک شده و باز نمیشه

مدت یکی دو ماهی هر وقت اومدم فایده نداشت

این موضوع مال تقریبا دو سال پیشه

چند روز پیش برحسب تصادف با یه وبلاگ اشنا شدم و اونوقت تازه فهمیدم که ای بابا سایت دوباره راه افتاده و ما؟ بی خبر بی خبریم

البته خوب سعی می کنم جبران کنم این تقریبا دو سال خلا را

اول باید یه سر به همه دوستای وبلاگی بزنم

پس تا اولین مطلب بدرود